Pedagog/Psycholog

ROK SZKOLNY 2025/2026

PEDAGOG SZKOLNY I SPECJALNY – MARIOLA JAWORSKA

PONIEDZIAŁEK – 9.45-14.15

ŚRODA – 9.45-13.30

CZWARTEK – 8.00 – 12.30

PIĄTEK – 8.00 – 9.45

PEDAGOG SPECJALNY – Anna Homa

kontakt mailowy poprzez dziennik

PEDAGOG SPECJALNY w przedszkolu – Klaudia Kania

kontakt mailowy poprzez dziennik
  

ROK SZKOLNY 2025/2026

PSYCHOLOG – Marta Błażyca

WTOREK 9.00-14.30
ŚRODA 8.00-14.30  PIĄTEK 8.00-12.30

kontakt mailowy poprzez dziennik
  

Drogi Uczniu!
Zwróć się do pedagoga lub psychologa zawsze, gdy:

• czujesz, że nikt Cię nie rozumie i jesteś samotny
• ktoś Ci dokucza i stosuje wobec Ciebie agresję słowną lub fizyczną
• nie czujesz się w szkole bezpiecznie
• nie potrafisz porozumieć się z nauczycielem
• masz problemy rodzinne
• chcesz podzielić się swoją radością, sukcesem
• chciałbyś pomóc innym, ale nie wiesz w jaki sposób

Przyjdź także z każdą sprawą, z którą sam nie potrafisz sobie poradzić.
Godziny, w których jesteśmy w szkole znajdują się na tej stronie oraz drzwiach naszych gabinetów. Możesz także do nas napisać i zwrócić się ze swoim problemem.

WAŻNE TELEFONY

CENTRUM WSPARCIA DLA OSÓB W STANIE KRYZYSU PSYCHICZNEGO

800-70-2222

Z pomocy Centrum Wsparcia może skorzystać każdy, kto czuje, że jest w stanie kryzysu psychicznego oraz wszystkie osoby które potrzebują pomocy, rozmowy, porady, wsparcia psychologicznego lub rozmowy z psychiatrą.  

 

Bezpłatne ośrodki pomocy w naszym rejonie:

Poradnia Psychologiczno – Pedagogiczna w Pszczynie

Nowa Poradnia Psychologiczno – Pedagogiczna w Pszczynie

Do rodziców uczniów w wieku 6-21 lat. Poradnia Psychologiczna dla Dzieci i Młodzieży w Pszczynie, ul. Paderewskiego 3 działa w ramach kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia od 01.04.2021 roku. Przyjmuje pacjentów/pacjentki w wieku szkolnym oraz uczących się w szkołach ponadpodstawowych. W ramach poradni oferuje usługi w zakresie poradnictwa i wsparcia psychologicznego dla dzieci i ich rodzin. Celem ośrodka jest pomoc rodzicom i opiekunom w zrozumieniu problemów ich podopiecznych oraz wsparcie w poszukiwaniu adekwatnych rozwiązań. W dobie pandemii i izolacji wszyscy mierzymy się z niepokojem doświadczamy przeciążenia, osamotnienia, lęku. Kontakt telefoniczny 515-804-156 .

 

Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie

Ośrodek Pomocy Społecznej

Warto przeczytać

DROGI UCZNIU I RODZICU POCZYTAJ O E-UZALEŻNIENIACH –kliknij

ZAGROŻENIA – INTERNET

 CHROŃMY DZIECI I MŁODZIEŻ PRZED DOPALACZAMI

Proponowane lektury dla rodziców

Kochajmy i wychowujmy mądrze:

  1. Ross Campbell  „Sztuka zrozumienia (czyli jak naprawdę kochać swoje dziecko)”
  2. Ross Campbell „Sztuka akceptacji (czyli jak naprawdę kochać swego nastolatka)”
  3. Adele Faber, Elaine Mazlish „Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały”

Książki, które pozwalają zrozumieć siebie i świat:

  1. Nathaniel Branden „Sześć filarów poczucia własnej wartości”
  2. Wojciech  Eichelberger „Zdradzony przez ojca”
  3. Robert Firestone „Dlaczego tak nam trudno żyć’

Chwila na refleksję

„Życie dziecka jest jak kartka papieru, na której każdy zostawia jakiś znak” Przysłowie chińskie

„Dzieci będą pamiętać cię nie dzięki rzeczom materialnym, które im zapewniłeś, ale dzięki uczuciom, którymi je obdarzyłeś.”   – Richard L. Evans

„Dzisiejsze nieśmiałe dziecko to to, z którego wczoraj się śmialiśmy.
Dzisiejsze okrutne dziecko to to, które wczoraj biliśmy.
Dzisiejsze dziecko, które oszukuje to to, w które wczoraj nie wierzyliśmy.
Dzisiejsze zbuntowane dziecko to to, nad którym się wczoraj znęcaliśmy.
Dzisiejsze zakochane dziecko to to, które wczoraj pieściliśmy.
Dzisiejsze roztropne dziecko to to, któremu wczoraj dodawaliśmy otuchy.
Dzisiejsze serdeczne dziecko to to, któremu wczoraj okazywaliśmy miłość.
Dzisiejsze mądre dziecko to to, które wczoraj wychowaliśmy.
Dzisiejsze wyrozumiałe dziecko to to, któremu wczoraj przebaczyliśmy.
„Dzisiejszy człowiek, który żyje miłością i pięknem to to, które wczoraj żyło radością.”                                                                                                     
Ronald  Russel

 TROCHĘ INFORMACJI  NA TEMATY RÓŻNE, PORADY

Trudności szkolne i problemy nastolatków – jak możemy pomóc?

Okres dorastania to czas intensywnych zmian – emocjonalnych, społecznych i poznawczych. Wiele dzieci i nastolatków w tym czasie doświadcza różnych trudności: spadku motywacji do nauki, problemów z koncentracją, konfliktów z rówieśnikami czy nieporozumień w domu. To naturalne etapy rozwoju, ale wymagają zrozumienia i wsparcia ze strony dorosłych.

Rodzice mogą pomóc, przede wszystkim rozmawiając i słuchając – bez oceniania, z życzliwością. Warto pytać nie tylko o oceny, ale też o samopoczucie i relacje w klasie. Czasem za trudnościami w nauce stoją emocje, przemęczenie, lęk przed porażką lub problemy rówieśnicze.

Jeśli dziecko często reaguje złością, wycofaniem, unika szkoły lub nauki – to sygnał, że potrzebuje wsparcia. Warto wówczas skontaktować się z wychowawcą, pedagogiem lub psychologiem szkolnym. Wspólnie można poszukać przyczyn trudności i sposobów pomocy.

Pamiętajmy, że najważniejsze dla dziecka jest poczucie akceptacji i bezpieczeństwa – to ono buduje wiarę we własne możliwości i motywację do działania.

Jak ćwiczyć rękę piszącą

Ćwiczenie ręki piszącej to świetny sposób na poprawę pisma, koordynacji ruchowej oraz wytrzymałości mięśniowej – szczególnie jeśli chcesz pisać szybciej, ładniej lub po kontuzji wrócić do sprawności. Oto skuteczne metody, jak ćwiczyć rękę piszącą:

🔁 Ćwiczenia rozgrzewające i wzmacniające

Zanim zaczniesz pisać, rozgrzej dłoń i nadgarstek:

Krążenia nadgarstków – kręć nadgarstkami w obie strony po 10 razy. Ściskanie piłeczki antystresowej – 2–3 serie po 10 powtórzeń.                 Rozciąganie palców – rozstawiaj palce jak najszerzej i rozluźniaj, kilka powtórzeń.                                                                                                                                         Zwijanie ręcznika – spróbuj zwijać palcami mały ręcznik na stole (ćwiczy siłę chwytu).

✍️ Ćwiczenia grafomotoryczne (trening pisma)

Szlaczki i wzory – powtarzaj linie, łuki, spirale, fale. Najpierw na podłodze, potem duże na tablicy albo arkuszu na ścianie – świetne dla kontroli ręki.                                                                                                                       Rysowanie dużych liter – zacznij od dużych liter drukowanych, potem pisanych.                                                                                                                                          Pisanie po śladzie – dostępne są szablony do druku (np. literki, cyfry, wyrazy).                                                                                                                                        Pisanie z powiększeniem – użyj większego formatu papieru (A3) i grubego długopisu lub markera, by ćwiczyć swobodniejsze ruchy.          Kaligrafia – pisz powoli, starannie, skupiając się na kształcie liter. Pomocne mogą być zeszyty do kaligrafii.

🧠 Ćwiczenia wspierające koordynację i koncentrację

Kolorowanki – rozwijają precyzję i cierpliwość.                                          Rysowanie oburącz jednocześnie – poprawia kontrolę motoryczną i współpracę półkul mózgowych.                                                                                   Odbicia lustrzane – spróbuj pisać kształty, obrazki,  litery w odbiciu lustrzanym, ćwiczy mózg i rękę.

📅 Plan treningowy

  • Codziennie 10–15 minut – regularność jest ważniejsza niż długość sesji.

  • Różnorodność – łącz ćwiczenia grafomotoryczne z fizycznymi i umysłowymi.

  • Stopniowanie trudności – od dużych ruchów i liter do pisma w liniach.

📌 Dodatkowe wskazówki

Upewnij się, że masz wygodne miejsce do pisania: odpowiednia wysokość stołu, dobre światło.                                                                               Dobrze dobrany długopis a najlepiej cieńkopis– nie ślizga się, lekko pisze, nie trzeba mocno naciskać.                                                                                 Jeśli masz problem z napięciem w dłoni, ćwicz też rozluźnianie chwytu.

 

INTEGRACJA SENSORYCZNA – co to?

Każdy z nas – dziecko i dorosły — świat i samego siebie poznaje dzięki zmy­słom. Zebrane infor­macje ludzki mózg gro­madzi, porząd­kuje, prze­twarza i łączy z wcze­śniej­szymi doświad­cze­niami. Informacje te pochodzą z recep­torów wzro­ko­wych, słu­cho­wych, przed­sion­ko­wych, doty­ko­wych, pro­prio­cep­tyw­nych, węcho­wych i smakowych. Proces, w którym nastę­puje orga­ni­zacja dostar­cza­nych do naszego orga­nizmu wrażeń, tak aby mogły być wyko­rzy­stane w celowym, zakoń­czonym suk­cesem dzia­łaniu J. Ayers nazwała inte­gracją sen­so­ryczno — motoryczną.

Prawidłowa inte­gracja sen­so­ryczna jest pod­stawą roz­woju. Deficyty w tym zakresie są przy­czyną wielu pro­blemów obser­wo­wa­nych u dzieci, począwszy od trud­ności w uczeniu się, a skoń­czywszy na zabu­rze­niach sfery spo­łecznej i emocjonalnej.

Objawy zabu­rzeń inte­gracji sensorycznej
Niepokojące objawy zwią­zane z zabu­rze­niami SI naj­czę­ściej zauwa­żane przez rodziców i nauczy­cieli to między innymi:

  • nad­po­bu­dli­wość ruchowa,
  • impul­syw­ność,
  • pro­blemy z kon­cen­tracją uwagi,
  • nad­mierna lub zbyt mała aktywność,
  • trud­ności w pla­no­waniu ruchu – nie­zgrab­ność i cha­otycz­ność, które często są powodem „bała­ga­niar­stwa”, powo­dują pro­blemy z ubie­ra­niem, jedze­niem, czyn­no­ściami higie­nicz­nymi, gubienie rzeczy itp.
  • zabu­rzenia równowagi,
  • zacho­wania agre­sywne — gry­zienie, szczy­panie, bicie,
  • słaba koor­dy­nacja wzro­kowo – ruchowa,
  • brak suk­cesów w nauce, trudności w  wykonywaniu czyn­ności zwią­za­nych z ruchem, np. jazdy na rowerze, nar­tach, deskorolce,
  • cho­roba lokomocyjna,
  • nie­to­le­rancja nie­któ­rych smaków i zapachów,
  • cho­dzenie na palcach,
  • zabu­rzenia mowy,
  • niska samo­ocena,
  • kło­poty z rówieśnikami,
  • nie­chęć do uczest­ni­czenia w zaba­wach zespo­ło­wych i grach sportowych,
  • trud­ności w nauce.

ADHD – jak je rozpoznać?

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (z ang. ADHD) występuje u ok. 3-5% dzieci w wieku szkolnym (6-9 lat). Zastanawiasz się czy Twoje dziecko jest chore na ADHD, czy może po prostu jest małym łobuziakiem?

Przeczytaj, jak zachowuje się dziecko z ADHD. Może te wiadomości Cię uspokoją albo zachęcą do szukania pomocy i wsparcia u specjalistów dla Ciebie – Rodzicu i dla Twojego dziecka.

Cechy dziecka z ADHD: stale wierci się na krześle,  macha rękami i nogami, raczej biega niż chodzi, ma kłopoty z pójściem spać, ma kłopoty z zaśnięciem, ma koszmary lub lęki nocne, jest bardzo gadatliwe, łatwo i często się denerwuje, biega po całym domu, psoci w szkole lub w domu, dokucza innym dzieciom, nieumyślnie psuje różne rzeczy,  ulega częstym urazom i wypadkom,  na krótko się koncentruje, łatwo się rozprasza, źle zapamiętuje szczegóły, jest mniej poważne od rówieśników, często gubi lub zapomina rzeczy, nie znosi zmian, wtrąca się do rozmowy dorosłych,  nie czeka na swoją kolej, trudno przewidzieć, co zrobi, łatwo się zniechęca, łatwo się denerwuje, wydaje się, że nie słucha, nie kończy czynności, ma kłopoty z przestrzeganiem zasad, jest nadwrażliwe na dźwięki, wszystkiego musi dotknąć, bywa agresywne, nie przepisuje dokładnie z tablicy, nie kończy rozpoczętych zadań, nie przewiduje niebezpieczeństw, stara się przewodzić w grupie, ma wieczny bałagan wokół siebie.

Dysleksja, czy na pewno? – Poradnik dla rodziców – war

to przeczytać – klik

DYSLEKSJA- CO TO TAKIEGO?

Dyslektyków chroni prawo. Ale nadal niektórzy uważają, że dysleksja to nowomodny wykręt przed wkuwaniem. Takie podejście może zrobić dziecku krzywdę na całe życie. Jeśli uczeń z dysleksją nie uzyska pomocy w szkole i nie znajdzie oparcia w rodzicach, jego wada się pogłębi. Jakie są najczęstsze przyczyny i objawy dysleksji i kto może postawić diagnozę?

Dawniej dyslektyka nazywano zdolnym leniem. Taki bystry, a ma kłopoty z nauką. Czytając, duka. Pisząc, popełnia horrendalne błędy. Jak jakiś tępak albo niechluj. Ale nie jest tępy ani niechlujny. Stara się, zna zasady pisowni, pracuje więcej niż inni. I nic to nic nie daje. Efekty tych starań są mizerne. Ciągle obrywa pały. Kiedy słyszy od nauczyciela: “mógłbyś, gdybyś tylko zechciał”, czuje się jak w pułapce. Nie może sprostać wymaganiom, cierpi z braku akceptacji. Jeśli nie uzyska pomocy w szkole i nie ma oparcia w rodzicach, jego wada się pogłębi. Gorzej. Dojdzie do zahamowania rozwoju intelektualnego. Taki uczeń przestanie się uczyć, zniechęci się – bo po co się męczyć, skoro i tak ponad dwóje nie wyskoczy. W końcu uwierzy, że się do niczego nie nadaje. Tak rodzą się kompleksy, zamykają szanse. Ktoś zaszczuty w szkole traci poczucie własnej wartości. Ktoś wybitnie zdolny nie może skończyć studiów.

Przyczyny dysleksji

Dlaczego dyslektykowi czytanie i pisanie sprawia tak niebywałą trudność? Ponieważ mylą mu się kształty i dźwięki – podobne litery i podobne brzmieniowo głoski. Nie pamięta wyglądu zapisanych słów, nie może więc poprawić błędów. Ten sam wyraz pisze w różny sposób.

Dyslektyk ma problem z koordynacją ruchów i ustaleniem kierunków. W dorosłym życiu nie umie się dwa razy jednakowo podpisać, więc miewa kłopoty w banku. Nie wyobrażasz sobie tego? Jeśli jesteś praworęczny, spróbuj napisać list lewą ręką. To tylko cząstka trudności dyslektyka!

W Polsce zaczęto o niej mówić w latach 70. Jeśli przejawia się u dzieci, jest nazywana dysleksją rozwojową. Z nią wiążą się dysortografia – trudności w opanowaniu poprawnej pisowni, w tym popełnianie błędów ortograficznych, dysgrafia – tzw. brzydkie pismo i dyskalkulia – trudności z liczeniem.

Dysleksję ma 10–15 proc. polskich uczniów; nasiloną 3–4 procent. Cztery razy częściej dyslektykami są chłopcy niż dziewczynki.

Objawy dysleksji

Rodzicom najbardziej rzucają się w oczy błędy w zeszytach, mylenie liter, brzydkie pismo, które wyjeżdża z linijek. Ale wiele wcześniejszych sygnałów wskazuje na ryzyko dysleksji. – Ujawniają się już w niemowlęctwie – podkreśla Wojciech Brejnak. – Niektórzy rodzice cieszą się, że dziecko jest sprawne ruchowo, bo nie raczkowało, tylko od razu zaczęło chodzić. Tymczasem to może być właśnie sygnał ryzyka dysleksji, bo dziecko w ten sposób nie ćwiczyło ruchów naprzemiennych. Podobnie gdy dziecko (najczęściej chłopiec) zaczyna późno mówić i nieporadnie buduje zdania, rodzice niesłusznie się pocieszają, że chłopcom to się zdarza. Są też inne objawy:

  • problemy z orientacją kierunkową (mylenie, gdzie prawo, gdzie lewo),
  • nieustalona dominacja jednej strony ciała (dziecko jest oburęczne albo praworęczne, ale przez dziurkę patrzy lewym okiem, nastawia lewe ucho),
  • zaburzenia uwagi, pamięci (nie może zapamiętać dni tygodnia, pór roku, nauczyć się wierszyka),
  • niesprawność ruchowa, w tym manualna, zwłaszcza u chłopców: kłopoty z zapinaniem guzików, sznurowaniem butów, myciem rąk, jedzeniem za pomocą sztućców, utrzymaniem równowagi, nauką jazdy na rowerze, grą w piłkę lub w klasy,
  • “małpi chwyt”, za mocne lub za słabe przyciskanie ołówka,
  • nadruchliwość, impulsywność, niezrównoważenie emocjonalne,
  • trudności w budowaniu z klocków, układaniu puzzli,
  • notoryczne przekręcanie wyrazów i wady wymowy (dziecko sepleni, nie wymawia “r”, jąka się),
  • w szkole zapisywanie liter od prawej do lewej lub w odbiciu lustrzanym, zmienianie przedrostków i przyimków, przestawianie głosek, przekręcanie słów.

Ważne!

Prawa dziecka z dysleksją                                                                                               W zależności od opinii upoważnionej poradni dyslektyk ma prawo do:

  1. przedłużenia czasu egzaminu o połowę,
  2. czytania zadań na głos przez nauczyciela,
  3. pisania w oddzielnej sali,
  4. zmiany czcionki wydruku w arkuszu pytań,
  5. pisania drukowanymi literami,
  6. zaznaczania odpowiedzi bezpośrednio na arkuszach, bez przepisywania pytań.

Opinia poradni psychologiczno-pedagogicznej musi być aktualna i przekazana szkole nie później niż do końca września roku szkolnego, w którym odbywa się egzamin.

http://www.poradnikzdrowie.pl/psychologia/wychowanie/przyczyny-objawy-i-diagnozowanie-dysleksji_33560.html

Szkoła z klasą!

Font Resize
Kontrast
Accessibility by WAH